No que levamos de ano van máis de 1.000 ordes de protección solicitadas na provincia de Pontevedra, isto amosa a confianza depositada polas mulleres nas medidas articuladas polo Goberno central para loitar contra a violencia machista, pero lémbranos que esa lacra social segue existindo.
O 25 de novembro foi declarado "Día Internacional Contra la Violencia hacia las mujeres" no primeiro Encontro Feminista para América Latina e o Caribe, celebrado en Bogotá (Colombia) en 1981.
Algunhas das atrocidades cometidas polo ditador dominicano Rafael Leónidas Trujillo quedaron recollidas no libro ‘La fiesta del chivo’, no que o escritor peruano Mario Vargas Llosa emprega o seu saber para contar parte dos crimes de esa humanidade orquestrados por un mandatario que nunca debeu nacer. Na súa listaxe figura a orde de asasinar ás irmáns Mirabal o día 25 de Novembro.
Aquelas mulleres dedicábanse ó que algunhas de nós facemos hoxe con total liberdade: participar activamente na vida política, algo aínda impensable en moitos países. A historia mundial non pode contarse –como se fai en moitos casos– sen falar da opresión á muller dende que é muller e polo simple feito de ser muller. Por iso existe o 25 de Novembro, no que cada ano recordamos que para eliminar a violencia de xénero é preciso que mulleres e homes nos miremos de igual a igual, que nos teñamos o mesmo respecto. Sinxelo, pero incomprensible aínda para moitos, para milleiros de homes que nos castigan en todos os países do mundo para demostrar a súa superioridade.
Incontables mulleres e algúns homes traballamos cada día para que as vexacións e ataques verbais, para que a violencia física, pasen á historia. Para conseguilo, necesitamos o respaldo de toda a sociedade, o apoio de todos e todas. E se vén de alguén que ten capacidade para esparexer as súas ideas por todo o mundo, moito mellor. É o caso do escritor uruguaio Eduardo Galeano, que o fai á perfección no seu libro ‘Espejos’, un curioso repaso ó pasado, dese pasado que non ten cabida en libros de texto e, nin sequera, en enciclopedias.
Aí van dous dos seus textos, porque a memoria contribúe a mellorar o presente e a construír un futuro mellor.
Un arma peligrosa
En más de treinta países, la tradición manda cortar el clítoris.
El tajo confirma el derecho de propiedad del marido sobre su mujer, o sus mujeres.
Los mutiladores llaman purificación a este crimen contra el placer femenino, y explican que el clítoris
es un dardo envenenado,
es una cola de escorpión,
es un nido de termitas,
mata al hombre o lo enferma,
excita a las mujeres,
les envenena la leche
y las vuelve insaciables
y locas de remate.
Para justificar la mutilación, citan al profeta Mahoma, que jamás habló de este asunto, y al Corán, que tampoco lo menciona.
Hindúes
Mitra, madre del sol y del agua y de todas las fuentes de la vida, fue diosa desde que nació. Cuando llegó a la India, desde Babilonia o Persia, la diosa tuvo que hacerse Dios.
Unos cuantos añitos han pasado desde la llegada de Mitra, y todavía las mujeres no son muy bienvenidas en la India. Hay menos mujeres que hombres. En algunas regiones, ocho por cada diez hombres. Son muchas las que no culminan el viaje, porque mueren en el vientre de la madre, y muchas más las que son asfixiadas al nacer.
Más vale prevenir que curar, y las hay muy peligrosas, según advierte uno de los libros sagrados de la tradición hindú:
-Una mujer lasciva es el veneno, es la serpiente, es la muerte, es todo en una.
También hay virtuosas, aunque las buenas costumbres se están perdiendo. La tradición manda que las viudas se arrojen a la hoguera donde arde el marido muerto, pero ya quedan pocas dispuestas a cumplir esa orden, si es que alguna queda.
Durante siglos o milenios las hubo, y muchas. En cambio, no se conoce, ni se conoció nunca, en toda la historia de la India, ningún caso de un marido que se haya zambullido en la pira de su difunta mujer.
miércoles, 25 de noviembre de 2009
lunes, 16 de noviembre de 2009
ALGO PERSONAL
Unha xa se perde nos mares do caso Gürtel. Pode que os propios implicados intenten atar fíos para comprender as ramificacións da trama que afecta ó Partido Popular, espallada por varias comunidades autónomas e de dimensións aínda descoñecidas. Case nada: os xornais falan de traxes, coches e regalos, e os/as de Rajoy intentando darlle á volta ó panorama, difamando e deixando perlas a cada paso: Camps contounos días atrás que parte do problema é que os socialistas queremos velo nunha cuneta e boca abaixo. Logo asegurou que “non lle doen prendas” para pedir perdón. Pouca cousa, moi pouca cousa para tal calumnia. “Hombres de paja que usan la colonia y el honor, para ocultar oscuras intenciones”, canta Joan Manuel Serrat en Algo Personal. De verdade que entre Carmen Cajide e esta xente empeza a existir algo persoal. Porque son clavadiños ós versos desta canción, sobre todo no de “la culpa es de otro si algo les sale mal”, aínda que tamén no de “no conocen ni a su padre cuando pierden el control”, e nas dúbidas sobre “cómo y de qué manera llegaron esos individuos a ser lo que son”. En case todiño, para ser realistas. Sen excluír o parágrafo final da canción: falar e falar, falar sen decir nada. Quenes eran Camps e cía cando Serrat escribiu esta canción? Pois quen o sabe, pero hoxe en día vailles ó pelo.
VÍDEO
LETRA
Algo personal
Probablemente en su pueblo se les recordará
como cachorros de buenas personas,
que hurtaban flores para regalar a su mamá
y daban de comer a las palomas.
Probablemente que todo eso debe ser verdad,
aunque es más turbio cómo y de qué manera
llegaron esos individuos a ser lo que son
ni a quién sirven cuando alzan las banderas.
Hombres de paja que usan la colonia y el honor
para ocultar oscuras intenciones:
tienen doble vida, son sicarios del mal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.
Rodeados de protocolo, comitiva y seguridad,
viajan de incógnito en autos blindados
a sembrar calumnias, a mentir con naturalidad,
a colgar en las escuelas su retrato.
Se gastan más de lo que tienen en coleccionar
espías, listas negras y arsenales;
resulta bochornoso verles fanfarronear
a ver quién es el que la tiene más grande.
Se arman hasta los dientes en el nombre de la paz,
juegan con cosas que no tienen repuesto
y la culpa es del otro si algo les sale mal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.
Y como quien en la cosa, nada tiene que perder.
Pulsan la alarma y rompen las promesas
y en nombre de quien no tienen el gusto de conocer
nos ponen la pistola en la cabeza.
Se agarran de los pelos, pero para no ensuciar
van a cagar a casa de otra gente
y experimentan nuevos métodos de masacrar,
sofisticados y a la vez convincentes.
No conocen ni a su padre cuando pierden el control,
ni recuerdan que en el mundo hay niños.
Nos niegan a todos el pan y la sal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.
Pero, eso sí, los sicarios no pierden ocasión
de declarar públicamente su empeño
en propiciar un diálogo de franca distensión
que les permita hallar un marco previo
que garantice unas premisas mínimas
que faciliten crear los resortes
que impulsen un punto de partida sólido y capaz
de este a oeste y de sur a norte,
donde establecer las bases de un tratado de amistad
que contribuya a poner los cimientos
de una plataforma donde edificar
un hermoso futuro de amor y paz.
VÍDEO
LETRA
Algo personal
Probablemente en su pueblo se les recordará
como cachorros de buenas personas,
que hurtaban flores para regalar a su mamá
y daban de comer a las palomas.
Probablemente que todo eso debe ser verdad,
aunque es más turbio cómo y de qué manera
llegaron esos individuos a ser lo que son
ni a quién sirven cuando alzan las banderas.
Hombres de paja que usan la colonia y el honor
para ocultar oscuras intenciones:
tienen doble vida, son sicarios del mal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.
Rodeados de protocolo, comitiva y seguridad,
viajan de incógnito en autos blindados
a sembrar calumnias, a mentir con naturalidad,
a colgar en las escuelas su retrato.
Se gastan más de lo que tienen en coleccionar
espías, listas negras y arsenales;
resulta bochornoso verles fanfarronear
a ver quién es el que la tiene más grande.
Se arman hasta los dientes en el nombre de la paz,
juegan con cosas que no tienen repuesto
y la culpa es del otro si algo les sale mal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.
Y como quien en la cosa, nada tiene que perder.
Pulsan la alarma y rompen las promesas
y en nombre de quien no tienen el gusto de conocer
nos ponen la pistola en la cabeza.
Se agarran de los pelos, pero para no ensuciar
van a cagar a casa de otra gente
y experimentan nuevos métodos de masacrar,
sofisticados y a la vez convincentes.
No conocen ni a su padre cuando pierden el control,
ni recuerdan que en el mundo hay niños.
Nos niegan a todos el pan y la sal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.
Pero, eso sí, los sicarios no pierden ocasión
de declarar públicamente su empeño
en propiciar un diálogo de franca distensión
que les permita hallar un marco previo
que garantice unas premisas mínimas
que faciliten crear los resortes
que impulsen un punto de partida sólido y capaz
de este a oeste y de sur a norte,
donde establecer las bases de un tratado de amistad
que contribuya a poner los cimientos
de una plataforma donde edificar
un hermoso futuro de amor y paz.
miércoles, 30 de septiembre de 2009
¡¡¡VAIA MANEIRA DE MALTRATAR A DÚAS MENORES !!!
Desapareceu. Así, misteriosamente. Un artigo que deu a volta ó mundo ó que, de repente, non se pode acceder. O problema non radica en non poder lelo: o verdadeiro problema é que fora publicado.
Os e as socialistas soportamos dende hai anos unha oposición de ataque frontal e de crítica destrutiva que busca un claro fin: a crispación social contra o Goberno. O Partido Popular é o Partido Popular. Non cambia, e non o fará nunca. Así lle van as cousas: mirando para fóra e sumando escándalo tras escándalo.
Pero agora non me indigna o Partido Popular, non. Son os seus tentáculos nos medios de comunicación. Referíame no primeiro parágrafo a un artigo titulado Las Andreítas de Zapatero, publicado no ABC e asinado por un pseudoperiodista chamado Antonio Burgos que, aproveitando unha imaxe, deixou a boa parte do país abraiada. Tremendas labazadas escritas estanlle caíndo na rede a este artista das letras e, a bo seguro, o seu artigo xa foi levado á xustiza por alguén. Cómpre reproducilo (como xa non está no ABC non sei se esta versión que copiei o recolle íntegro), por se algún de vos non se enterou da aberración:
Las Andreítas de Zetaparo
Que las niñas de Zetaparo eran dos callos horrorosos lo sabían los más íntimos en La Moncloa, pero ahora se ha enterado España entera. Son de salir corriendo. Yo no sé si es porque iban vestidas de Jalogüín, o porque lucían el uniforme oficial de los góticos, pero tú te encuentras a las 12 de la noche con estas puñeteras niñas en una calle oscura, se te acercan, un poner, a preguntarte dónde para el autobús de Alcosa, y del salto que pegas del susto llegas corriendo a Carmona.
Góticas. Los lectores que me piden este artículo me aseguran que son góticas. Vamos, como la ojiva de San Julián, pero sin el recuerdo de Fernando Moreno sacando el palio de La Hiniesta. O como la propia imagen gótica de La Hiniesta (que está por cierto en el Ayuntamiento y que no sé cómo no han mandado ya retirarla por la cosa del Nacional Agnosticismo y de quitar los crucifijos). ¡Qué ofensa para el arte gótico, llamar góticos a estos adefesios con botas de la Brigada Paracaidista en Sidi Ifni y muñequeras de levantador de pesos de Galisport! Por el volumen de su bulto redondo, así achaparrado, más que góticas me parecen románicas, que como las vea Brigitte Bardot, va y las protege. Pero, vale, aceptamos gótica como animal pinnípedo. Yo les diría algo más fuerte, pero como son menores, me callo.
(…) Me explico, finalmente, por qué Zetaparo no quería que saliera la foto. No era por las niñas en sí ni por la leche que mamó la protección del menor. Era para que no viéramos al completo este retrato de familia Monster.
-----
Pois ben. Claro está que a dignidade é do pouco que temos os seres humanos. Somos guapos ou feos, gordos ou delgados, loiros ou morenos, de dereitas ou de esquerdas. Pero nada vale se só escupimos veleno e, sobre todo, se a nosa degradación moral atenta contra a dignidade dos/as demais, como é o caso. A honra de toda persoa non merece máis respecto? Máis respecto, sobre todo, se falamos de dúas menores. Pero o problema non é só de quen fala da familia Monster. O problema é tamén dos editores e directores dos xornais que permiten ós seus articulistas difamar e calumniar. Para eles da igual chamar adefesios ás fillas de Zapatero que escribir do tempo. A liña editorial é unha cousa, e todos coñecemos por onde van os tiros no ABC e en La Razón. Os insultos son, sen embargo, cousa ben distinta. Nós, a esquerda, defendemos e sempre respaldamos a liberdade de expresión. Pero non obviamos que, amparándose nela, escríbense a diario tristes inxurias que non fan máis que falar mal da dereita deste país. Pero non por iso deixan de doer. (Se a alguén lle queda estómago pode ler tamén o artígo doutra iluminada en www.larazon.es/noticia/la-foto).
Por último, decir que estes artigos non trasmiten máis que a amargura e a mala fe dos seus autores/as.
Os e as socialistas soportamos dende hai anos unha oposición de ataque frontal e de crítica destrutiva que busca un claro fin: a crispación social contra o Goberno. O Partido Popular é o Partido Popular. Non cambia, e non o fará nunca. Así lle van as cousas: mirando para fóra e sumando escándalo tras escándalo.
Pero agora non me indigna o Partido Popular, non. Son os seus tentáculos nos medios de comunicación. Referíame no primeiro parágrafo a un artigo titulado Las Andreítas de Zapatero, publicado no ABC e asinado por un pseudoperiodista chamado Antonio Burgos que, aproveitando unha imaxe, deixou a boa parte do país abraiada. Tremendas labazadas escritas estanlle caíndo na rede a este artista das letras e, a bo seguro, o seu artigo xa foi levado á xustiza por alguén. Cómpre reproducilo (como xa non está no ABC non sei se esta versión que copiei o recolle íntegro), por se algún de vos non se enterou da aberración:
Las Andreítas de Zetaparo
Que las niñas de Zetaparo eran dos callos horrorosos lo sabían los más íntimos en La Moncloa, pero ahora se ha enterado España entera. Son de salir corriendo. Yo no sé si es porque iban vestidas de Jalogüín, o porque lucían el uniforme oficial de los góticos, pero tú te encuentras a las 12 de la noche con estas puñeteras niñas en una calle oscura, se te acercan, un poner, a preguntarte dónde para el autobús de Alcosa, y del salto que pegas del susto llegas corriendo a Carmona.
Góticas. Los lectores que me piden este artículo me aseguran que son góticas. Vamos, como la ojiva de San Julián, pero sin el recuerdo de Fernando Moreno sacando el palio de La Hiniesta. O como la propia imagen gótica de La Hiniesta (que está por cierto en el Ayuntamiento y que no sé cómo no han mandado ya retirarla por la cosa del Nacional Agnosticismo y de quitar los crucifijos). ¡Qué ofensa para el arte gótico, llamar góticos a estos adefesios con botas de la Brigada Paracaidista en Sidi Ifni y muñequeras de levantador de pesos de Galisport! Por el volumen de su bulto redondo, así achaparrado, más que góticas me parecen románicas, que como las vea Brigitte Bardot, va y las protege. Pero, vale, aceptamos gótica como animal pinnípedo. Yo les diría algo más fuerte, pero como son menores, me callo.
(…) Me explico, finalmente, por qué Zetaparo no quería que saliera la foto. No era por las niñas en sí ni por la leche que mamó la protección del menor. Era para que no viéramos al completo este retrato de familia Monster.
-----
Pois ben. Claro está que a dignidade é do pouco que temos os seres humanos. Somos guapos ou feos, gordos ou delgados, loiros ou morenos, de dereitas ou de esquerdas. Pero nada vale se só escupimos veleno e, sobre todo, se a nosa degradación moral atenta contra a dignidade dos/as demais, como é o caso. A honra de toda persoa non merece máis respecto? Máis respecto, sobre todo, se falamos de dúas menores. Pero o problema non é só de quen fala da familia Monster. O problema é tamén dos editores e directores dos xornais que permiten ós seus articulistas difamar e calumniar. Para eles da igual chamar adefesios ás fillas de Zapatero que escribir do tempo. A liña editorial é unha cousa, e todos coñecemos por onde van os tiros no ABC e en La Razón. Os insultos son, sen embargo, cousa ben distinta. Nós, a esquerda, defendemos e sempre respaldamos a liberdade de expresión. Pero non obviamos que, amparándose nela, escríbense a diario tristes inxurias que non fan máis que falar mal da dereita deste país. Pero non por iso deixan de doer. (Se a alguén lle queda estómago pode ler tamén o artígo doutra iluminada en www.larazon.es/noticia/la-foto).
Por último, decir que estes artigos non trasmiten máis que a amargura e a mala fe dos seus autores/as.
lunes, 24 de agosto de 2009
Festa 2009 da Agrupación Socialista de Cuntis
.jpg)
Un libro de Gustavo Vidal achegounos a figura do fundador do Partido Socialista Obrero Español, Pablo Iglesias
Os e as socialistas de Cuntis vimos de celebrar a nosa tradicional comida de confraternidade, un éxito de participación no que quedou patente a unión e a forza da agrupación do PSdeG-PSOE de Cuntis.
Sobre 150 simpatizantes e militantes socialistas reunímonos como cada ano no Monte de Marans, que albergou unha xornada de sorpresas e recoñecementos. O día incluíu tamén un espazo para a cultura e a reflexión ideolóxica, posto que contamos coa presenza de Gustavo Vidal Manzanares, autor dunha publicación sobre o fundador do PSOE, Pablo Iglesias. Foron sobre 70 as persoas que asistiron á ponencia de Gustavo Vidal, que nos acompañou durante toda a xornada e asinou un bo número de exemplares do seu libro a compañeiros e compañeiras.
Dende a Agrupación non quixemos desaproveitar esta magnífica ocasión para homenaxear a Josefina Villaverde, a nosa compañeira centenaria, que a pesar da súa idade mantense activa e ten a ilusión de cumprir “dez anos máis para seguir gozando do socialismo” coa agrupación do PSdeG-PSOE de Cuntis. Así o explicou Josefina, a quen entregamos un ramo de flores e unha insignia de prata en recoñecemento a súa firme ideoloxía socialista.
Son moitos os/as cuntienses que dende hai anos teñen amosado o compromiso co ideario socialista. Con 30 anos de participación, Manuel Navia encabeza un grupo de 18 militantes que forman parte da Agrupación Socialista de Cuntis dende hai máis de 20 anos. A todos eles (todos homes) entregámoslle tamén unha insignia de prata en recoñecemento a súa importante e difícil labor na Agrupación Socialista de Cuntis.
Neste día tan importante para o socialismo de Cuntis, estivemos acompañados por cargos do Partido Socialista como Modesto Pose, Delfin Fernández, Domingo Tabuyo, Marisol Soneira, Pablo García (secretario de Organización do PSdeG) e varios alcaldes e representantes de agrupación dos concellos do Deza e Ulla Umia.
¡MOITAS GRACIAS A QUEN FIXO POSIBLE ESTE DÍA DE ILUSIÓN SOCIALISTA!
Carmen Cajide
Secretaria Xeral
Suscribirse a:
Entradas (Atom)