Carmen Cajide, unha muller de Cuntis

CUNTIS, UN POBO DINÁMICO E RESPECTUOSO!!!

2010-05-24T02:12:00.000-07:00

Poucas cousas poden ser más satisfactorias para min que vivir nun pobo dinámico, con vida, con actividades que enchan de xente as nosas rúas e que fagan de Cuntis un concello atractivo para os seus veciños e veciñas e tamén para visitantes. Cuntis é unha vila con grandes posibilidades, moitas delas xa explotadas e outras que están por vir. Seguro que chegarán.
Pero, ao mesmo tempo, hai cousas que me entristecen enormemente, feitos que me revolven a alma e que, entendo, supoñen un paso atrás nunha loita á que teño dedicada media vida. Con todo, indo máis alá dos labores que realizo ou que teño realizado en materia de equidade de xénero, entendo que o respecto para coas persoas, o respecto que merece o meu pobo, queda un pouco tocado con espectáculos como o que vivimos este fin de semana, nunha concentración de moteiros que tivo certa repercusión na prensa e que estivo respaldada –tristemente respaldada- pola Concellería de Cultura do Concello de Cuntis. A presenza dunha muller en bikini (iso si, con pantalóns ben curtiños, nótese a ironía) e con tacóns para lavar cunha mangueira ás motos e ós moteiros que quixeron, paréceme un espectáculo que sobrou na programación da concentración. Unha iniciativa previamente anunciada na prensa, que non foi algo improvisado, como logo se tratou xustificar.
Benvidos son os moteiros a Cuntis e, cantos máis, mellor. É de agradecer todo o seu esforzo por dinamizar Cuntis. Pero non son benvidas –polo menos para min- actividades sexistas dese tipo. Nunca vin a un home en calzóns lavando nada en público e, a verdade, espero non ter que velo. Porque hai espectáculos que sobran nas nosas vidas porque non aportan nada, como é o caso.

EDUCANDO EN IGUALDADE

2010-04-14T14:47:00.000-07:00

O príncipe que lle puxo a Cenicienta o zapato de cristal fíxoo, segundo algunhas versións do conto, tras escoller a unha moza entre unha morea delas. Ben podía, era un príncipe… Blancanieves puido quedar na casa dos sete ananos se a tiña ben limpiña cando eles chegaran. Non eran mala xente, pero ningún deles lle propuxo sumarse ás tarefas que facían nas montañas tendo coidado para que ninguén a vira…

Cenicienta e Blancanieves son só algunhas das historias que teñen escoitado miles de nenas e nenos ó largo de moitos, moitísimos anos. Chéganlle da familia, do profesorado, das amizades, da televisión… Dos lugares, por tanto, dos que depende a súa socialización. A idea de Educando en Igualdad non consiste en crear cenicientos ou ananiñas que saian a cortar árbores, senón en situar os contos nun contexto histórico e loitar contra os estereotipos sexistas. As críticas enfurecidas contra Educando en Igualdad e cada unha das iniciativas do Ministerio de Igualdad e do Instituto da Muller proceden de quen non asimilou ben eses contos e pensou que eran unha realidade. Non se posicionan contra as iniciativas que directamente intentan por freo á violencia machista, non se atreven. Amosan con furia a súa contrariedade, sen embargo, se falamos de igualdade porque, tristemente, non saben a que nos referimos.

De novo no Parlamento de Galicia

2010-03-17T03:58:00.000-07:00

Como cambia a vida. Hai cinco anos iniciábame na actividade parlamentaria tras moitos anos adicada á política municipal, ó asociacionismo, á igualdade, á xestión dos fondos europeos e a outras actividades. Un novo cambio lévame de novo ó Parlamento de Galicia cun pouco de vértigo na mochila. Vértigo, que non medo.

Supoño que o medo chega cando quedas parada na túa casa. Mirando ás paredes, pensando no que puido ser e non foi, agardando quen sabe que e laiándose por non manter o escano no Parlamento ou o Goberno de Galicia. Pero eu non funcionei así no último ano, non caín nesa dinámica. Seguín en movemento (vertixinoso en ocasións), en contacto cos colectivos sociais, traballando en plans e proxectos encamiñados a loitar contra as enormes diferenzas que aínda sofren as mulleres con respecto ós homes e colaborando con todas as agrupacións socialistas da Comarca que mo demandaron.

Son por todos eses camiños polos que me quero mover nos vindeiros tres anos: reclamar a igualdade de xénero (unha demanda máis que xustificada co actual Goberno autonómico, que vén de tumbar o Servizo Galego de Igualdade e que se ríen do noso traballo disfrazándose de quen sabe que no Día Internacional da Muller, reproducindo con elo os estereotipos sexistas que tanto temos loitado por arrincar da nosa sociedade); loitar por unha Galicia máis aberta e amable, moi distinta á que debuxa o PP; e defender os intereses da miña comarca e a súa cidadanía. Fareino, desta volta, dende as bancadas da oposición, pero que a ninguén lle caiba dúbida de que o meu empeño será o mesmo ou incluso maior.

Seguirei ocupándome da Secretaria de Igualdade na Executiva Provincial do PSdeG-PSOE en Pontevedra, e tamén da Secretaría Xeral do partido en Cuntis. Porque neste ano non perdín as ganas de traballar. Seguirei, en definitiva, sendo unha muller de Cardecide (Cuntis) que quere permanecer ó carón do pobo e que aproveita esta entrada no blog para agradecer todas as mensaxes de apoio recibidas nestes días de amizades, familiares, compañeiros e compañeiras... Dende aquí o meu COMPROMISO de traballar duro por Galicia e por poñer o meu granciño de area en dignificar á clase política.

Moitas grazas

O nacemento do Día Internacional da Muller

2010-03-08T10:02:00.000-08:00

O nacemento do Día Internacional da Muller, contrariamente ó que escoitamos habitualmente, non radica nun acontecemento illado, senón que, segundo a historiadora ANA ISABEL ÁLVAREZ GONZÁLEZ doutorada do programa "Estudios de la Mujer" da Universidade de Oviedo, que realizou un estudo durante 1997-1999 sobre a orixe do 8 de marzo, debemos encadralo nun contexto histórico e ideolóxico moito máis amplo.
Si que houbo un incendio nunha fábrica téxtil en Nueva York, onde morreron abrasadas as 129 traballadoras que estaban dentro loitando polos seus dereitos laborais, tamén é certo que o dono da fábrica as encerrou e lles prendeu lume. Pero segundo Ana Isabel Álvarez, non foi o 8 de marzo de 1908 senón ol 25 de marzo de 1911, dous días antes á primeira celebración do Día Internacional da Muller. Segundo esta historiadora, o Día Internacional da Muller, ten os seus orixines indiscutiblemente no movemento internacional de mulleres socialistas de finais do século XIX. Foi proposto por primeira vez por Clara Zetkin, una representante da Conferencia de Mulleres Socialistas, na II Conferencia Internacional de Mulleres Socialistas, celebrada en Copenhague en 1910, e celebrouse por primeira vez en 1911 cun gran éxito de participación.
Ademais do dereito ó voto sen ningún tipo de restricións e a ocupar cargos públicos, demandaban melloras na ensinanza, poñer fin á discriminación das mulleres no traballo… Por desgraza, despois de 100 anos, non sendo o dereito ó voto, todo o resto séguenos sendo familiar.
Que todos os actos nos que participemos e/ou organicemos nestes días signifiquen una tarefa sen retorno na consecución da IGUALDADE REAL.
¡¡¡FELIZ DÍA INTERNACIONAL DA MULLER!!!

25 de novembro "Día Internacional contra la Violencia hacia las Mujeres"

2009-11-25T10:20:00.000-08:00

No que levamos de ano van máis de 1.000 ordes de protección solicitadas na provincia de Pontevedra, isto amosa a confianza depositada polas mulleres nas medidas articuladas polo Goberno central para loitar contra a violencia machista, pero lémbranos que esa lacra social segue existindo.
O 25 de novembro foi declarado "Día Internacional Contra la Violencia hacia las mujeres" no primeiro Encontro Feminista para América Latina e o Caribe, celebrado en Bogotá (Colombia) en 1981.
Algunhas das atrocidades cometidas polo ditador dominicano Rafael Leónidas Trujillo quedaron recollidas no libro ‘La fiesta del chivo’, no que o escritor peruano Mario Vargas Llosa emprega o seu saber para contar parte dos crimes de esa humanidade orquestrados por un mandatario que nunca debeu nacer. Na súa listaxe figura a orde de asasinar ás irmáns Mirabal o día 25 de Novembro.
Aquelas mulleres dedicábanse ó que algunhas de nós facemos hoxe con total liberdade: participar activamente na vida política, algo aínda impensable en moitos países. A historia mundial non pode contarse –como se fai en moitos casos– sen falar da opresión á muller dende que é muller e polo simple feito de ser muller. Por iso existe o 25 de Novembro, no que cada ano recordamos que para eliminar a violencia de xénero é preciso que mulleres e homes nos miremos de igual a igual, que nos teñamos o mesmo respecto. Sinxelo, pero incomprensible aínda para moitos, para milleiros de homes que nos castigan en todos os países do mundo para demostrar a súa superioridade.
Incontables mulleres e algúns homes traballamos cada día para que as vexacións e ataques verbais, para que a violencia física, pasen á historia. Para conseguilo, necesitamos o respaldo de toda a sociedade, o apoio de todos e todas. E se vén de alguén que ten capacidade para esparexer as súas ideas por todo o mundo, moito mellor. É o caso do escritor uruguaio Eduardo Galeano, que o fai á perfección no seu libro ‘Espejos’, un curioso repaso ó pasado, dese pasado que non ten cabida en libros de texto e, nin sequera, en enciclopedias.
Aí van dous dos seus textos, porque a memoria contribúe a mellorar o presente e a construír un futuro mellor.

Un arma peligrosa
En más de treinta países, la tradición manda cortar el clítoris.
El tajo confirma el derecho de propiedad del marido sobre su mujer, o sus mujeres.
Los mutiladores llaman purificación a este crimen contra el placer femenino, y explican que el clítoris
es un dardo envenenado,
es una cola de escorpión,
es un nido de termitas,
mata al hombre o lo enferma,
excita a las mujeres,
les envenena la leche
y las vuelve insaciables
y locas de remate.
Para justificar la mutilación, citan al profeta Mahoma, que jamás habló de este asunto, y al Corán, que tampoco lo menciona.

Hindúes
Mitra, madre del sol y del agua y de todas las fuentes de la vida, fue diosa desde que nació. Cuando llegó a la India, desde Babilonia o Persia, la diosa tuvo que hacerse Dios.
Unos cuantos añitos han pasado desde la llegada de Mitra, y todavía las mujeres no son muy bienvenidas en la India. Hay menos mujeres que hombres. En algunas regiones, ocho por cada diez hombres. Son muchas las que no culminan el viaje, porque mueren en el vientre de la madre, y muchas más las que son asfixiadas al nacer.
Más vale prevenir que curar, y las hay muy peligrosas, según advierte uno de los libros sagrados de la tradición hindú:
-Una mujer lasciva es el veneno, es la serpiente, es la muerte, es todo en una.
También hay virtuosas, aunque las buenas costumbres se están perdiendo. La tradición manda que las viudas se arrojen a la hoguera donde arde el marido muerto, pero ya quedan pocas dispuestas a cumplir esa orden, si es que alguna queda.
Durante siglos o milenios las hubo, y muchas. En cambio, no se conoce, ni se conoció nunca, en toda la historia de la India, ningún caso de un marido que se haya zambullido en la pira de su difunta mujer.

ALGO PERSONAL

2009-11-16T14:56:00.000-08:00

Unha xa se perde nos mares do caso Gürtel. Pode que os propios implicados intenten atar fíos para comprender as ramificacións da trama que afecta ó Partido Popular, espallada por varias comunidades autónomas e de dimensións aínda descoñecidas. Case nada: os xornais falan de traxes, coches e regalos, e os/as de Rajoy intentando darlle á volta ó panorama, difamando e deixando perlas a cada paso: Camps contounos días atrás que parte do problema é que os socialistas queremos velo nunha cuneta e boca abaixo. Logo asegurou que “non lle doen prendas” para pedir perdón. Pouca cousa, moi pouca cousa para tal calumnia. “Hombres de paja que usan la colonia y el honor, para ocultar oscuras intenciones”, canta Joan Manuel Serrat en Algo Personal. De verdade que entre Carmen Cajide e esta xente empeza a existir algo persoal. Porque son clavadiños ós versos desta canción, sobre todo no de “la culpa es de otro si algo les sale mal”, aínda que tamén no de “no conocen ni a su padre cuando pierden el control”, e nas dúbidas sobre “cómo y de qué manera llegaron esos individuos a ser lo que son”. En case todiño, para ser realistas. Sen excluír o parágrafo final da canción: falar e falar, falar sen decir nada. Quenes eran Camps e cía cando Serrat escribiu esta canción? Pois quen o sabe, pero hoxe en día vailles ó pelo.

VÍDEO

LETRA
Algo personal

Probablemente en su pueblo se les recordará
como cachorros de buenas personas,
que hurtaban flores para regalar a su mamá
y daban de comer a las palomas.

Probablemente que todo eso debe ser verdad,
aunque es más turbio cómo y de qué manera
llegaron esos individuos a ser lo que son
ni a quién sirven cuando alzan las banderas.

Hombres de paja que usan la colonia y el honor
para ocultar oscuras intenciones:
tienen doble vida, son sicarios del mal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.

Rodeados de protocolo, comitiva y seguridad,
viajan de incógnito en autos blindados
a sembrar calumnias, a mentir con naturalidad,
a colgar en las escuelas su retrato.

Se gastan más de lo que tienen en coleccionar
espías, listas negras y arsenales;
resulta bochornoso verles fanfarronear
a ver quién es el que la tiene más grande.

Se arman hasta los dientes en el nombre de la paz,
juegan con cosas que no tienen repuesto
y la culpa es del otro si algo les sale mal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.

Y como quien en la cosa, nada tiene que perder.
Pulsan la alarma y rompen las promesas
y en nombre de quien no tienen el gusto de conocer
nos ponen la pistola en la cabeza.

Se agarran de los pelos, pero para no ensuciar
van a cagar a casa de otra gente
y experimentan nuevos métodos de masacrar,
sofisticados y a la vez convincentes.

No conocen ni a su padre cuando pierden el control,
ni recuerdan que en el mundo hay niños.
Nos niegan a todos el pan y la sal.
Entre esos tipos y yo hay algo personal.

Pero, eso sí, los sicarios no pierden ocasión
de declarar públicamente su empeño
en propiciar un diálogo de franca distensión
que les permita hallar un marco previo

que garantice unas premisas mínimas
que faciliten crear los resortes
que impulsen un punto de partida sólido y capaz
de este a oeste y de sur a norte,

donde establecer las bases de un tratado de amistad
que contribuya a poner los cimientos
de una plataforma donde edificar
un hermoso futuro de amor y paz.

¡¡¡VAIA MANEIRA DE MALTRATAR A DÚAS MENORES !!!

2009-09-30T15:47:00.000-07:00

Desapareceu. Así, misteriosamente. Un artigo que deu a volta ó mundo ó que, de repente, non se pode acceder. O problema non radica en non poder lelo: o verdadeiro problema é que fora publicado.

Os e as socialistas soportamos dende hai anos unha oposición de ataque frontal e de crítica destrutiva que busca un claro fin: a crispación social contra o Goberno. O Partido Popular é o Partido Popular. Non cambia, e non o fará nunca. Así lle van as cousas: mirando para fóra e sumando escándalo tras escándalo.

Pero agora non me indigna o Partido Popular, non. Son os seus tentáculos nos medios de comunicación. Referíame no primeiro parágrafo a un artigo titulado Las Andreítas de Zapatero, publicado no ABC e asinado por un pseudoperiodista chamado Antonio Burgos que, aproveitando unha imaxe, deixou a boa parte do país abraiada. Tremendas labazadas escritas estanlle caíndo na rede a este artista das letras e, a bo seguro, o seu artigo xa foi levado á xustiza por alguén. Cómpre reproducilo (como xa non está no ABC non sei se esta versión que copiei o recolle íntegro), por se algún de vos non se enterou da aberración:

Las Andreítas de Zetaparo

Que las niñas de Zetaparo eran dos callos horrorosos lo sabían los más íntimos en La Moncloa, pero ahora se ha enterado España entera. Son de salir corriendo. Yo no sé si es porque iban vestidas de Jalogüín, o porque lucían el uniforme oficial de los góticos, pero tú te encuentras a las 12 de la noche con estas puñeteras niñas en una calle oscura, se te acercan, un poner, a preguntarte dónde para el autobús de Alcosa, y del salto que pegas del susto llegas corriendo a Carmona.

Góticas. Los lectores que me piden este artículo me aseguran que son góticas. Vamos, como la ojiva de San Julián, pero sin el recuerdo de Fernando Moreno sacando el palio de La Hiniesta. O como la propia imagen gótica de La Hiniesta (que está por cierto en el Ayuntamiento y que no sé cómo no han mandado ya retirarla por la cosa del Nacional Agnosticismo y de quitar los crucifijos). ¡Qué ofensa para el arte gótico, llamar góticos a estos adefesios con botas de la Brigada Paracaidista en Sidi Ifni y muñequeras de levantador de pesos de Galisport! Por el volumen de su bulto redondo, así achaparrado, más que góticas me parecen románicas, que como las vea Brigitte Bardot, va y las protege. Pero, vale, aceptamos gótica como animal pinnípedo. Yo les diría algo más fuerte, pero como son menores, me callo.

(…) Me explico, finalmente, por qué Zetaparo no quería que saliera la foto. No era por las niñas en sí ni por la leche que mamó la protección del menor. Era para que no viéramos al completo este retrato de familia Monster.
-----

Pois ben. Claro está que a dignidade é do pouco que temos os seres humanos. Somos guapos ou feos, gordos ou delgados, loiros ou morenos, de dereitas ou de esquerdas. Pero nada vale se só escupimos veleno e, sobre todo, se a nosa degradación moral atenta contra a dignidade dos/as demais, como é o caso. A honra de toda persoa non merece máis respecto? Máis respecto, sobre todo, se falamos de dúas menores. Pero o problema non é só de quen fala da familia Monster. O problema é tamén dos editores e directores dos xornais que permiten ós seus articulistas difamar e calumniar. Para eles da igual chamar adefesios ás fillas de Zapatero que escribir do tempo. A liña editorial é unha cousa, e todos coñecemos por onde van os tiros no ABC e en La Razón. Os insultos son, sen embargo, cousa ben distinta. Nós, a esquerda, defendemos e sempre respaldamos a liberdade de expresión. Pero non obviamos que, amparándose nela, escríbense a diario tristes inxurias que non fan máis que falar mal da dereita deste país. Pero non por iso deixan de doer. (Se a alguén lle queda estómago pode ler tamén o artígo doutra iluminada en www.larazon.es/noticia/la-foto).

Por último, decir que estes artigos non trasmiten máis que a amargura e a mala fe dos seus autores/as.

Festa 2009 da Agrupación Socialista de Cuntis

2009-08-24T12:31:00.000-07:00

Un libro de Gustavo Vidal achegounos a figura do fundador do Partido Socialista Obrero Español, Pablo Iglesias

Os e as socialistas de Cuntis vimos de celebrar a nosa tradicional comida de confraternidade, un éxito de participación no que quedou patente a unión e a forza da agrupación do PSdeG-PSOE de Cuntis.

Sobre 150 simpatizantes e militantes socialistas reunímonos como cada ano no Monte de Marans, que albergou unha xornada de sorpresas e recoñecementos. O día incluíu tamén un espazo para a cultura e a reflexión ideolóxica, posto que contamos coa presenza de Gustavo Vidal Manzanares, autor dunha publicación sobre o fundador do PSOE, Pablo Iglesias. Foron sobre 70 as persoas que asistiron á ponencia de Gustavo Vidal, que nos acompañou durante toda a xornada e asinou un bo número de exemplares do seu libro a compañeiros e compañeiras.

Dende a Agrupación non quixemos desaproveitar esta magnífica ocasión para homenaxear a Josefina Villaverde, a nosa compañeira centenaria, que a pesar da súa idade mantense activa e ten a ilusión de cumprir “dez anos máis para seguir gozando do socialismo” coa agrupación do PSdeG-PSOE de Cuntis. Así o explicou Josefina, a quen entregamos un ramo de flores e unha insignia de prata en recoñecemento a súa firme ideoloxía socialista.

Son moitos os/as cuntienses que dende hai anos teñen amosado o compromiso co ideario socialista. Con 30 anos de participación, Manuel Navia encabeza un grupo de 18 militantes que forman parte da Agrupación Socialista de Cuntis dende hai máis de 20 anos. A todos eles (todos homes) entregámoslle tamén unha insignia de prata en recoñecemento a súa importante e difícil labor na Agrupación Socialista de Cuntis.

Neste día tan importante para o socialismo de Cuntis, estivemos acompañados por cargos do Partido Socialista como Modesto Pose, Delfin Fernández, Domingo Tabuyo, Marisol Soneira, Pablo García (secretario de Organización do PSdeG) e varios alcaldes e representantes de agrupación dos concellos do Deza e Ulla Umia.

¡MOITAS GRACIAS A QUEN FIXO POSIBLE ESTE DÍA DE ILUSIÓN SOCIALISTA!

Carmen Cajide
Secretaria Xeral

Partido Popular declaroulle a guerra a nosa lingua

2009-06-25T08:50:00.000-07:00

Semella que o Partido Popular declaroulle a guerra a nosa lingua nada máis chegar ao poder. E dirán no PP que protexen o galego, a sabendas de que, cos seus xogos, non fan máis que separalo das escolas e da cidadanía. Semella que queren que recuperemos a época de “o galego para os pobres”…

O Partido Popular énchese a boca falando de bilingüismo. Bilingüismo era o que tiñamos, señores/as, dúas linguas funcionando ao mesmo tempo, dúas linguas no mesmo bando, que é o que nos da a riqueza cultural. Que poñan diante da mesa un só escolar que non se manexe nos dous idiomas. Porque, os/as que eu teño visto, na miña aldea, no meu concello, e noutras terras, non teñen complexo ningún en adaptar a súa fala á situación na que se atopan. O Goberno de Feijóo non o mira así, e por iso manda as casas dos/as escolares enquisas manipuladoras, incluso podemos dicir que antidemocráticas, das que apenas se nos deu información. Enquisas contra as que teñen arremetido nestes últimos días grupos de intelectuais, normalizadores da lingua e unha voa parte do profesorado. Enquisas que recordan aquilo de tempos pasado de “votes si, votes non, votes en blanco, votas para Franco”. Porque, alguén se poder crer que a enquisa é unha garantía da opinión de pais/nais do alumnado?

Tamén, por si acaso supoñía un problema, o PP acaba de eliminar a obrigatoriedade dos exames das oposicións en galego. Din que o fan para evitar a “batasunización”, a batasunización que o PP, con axuda dalgunha que outra asociación, está a inventar para intentar botar por terra o traballo de quen defendemos a nosa lingua e que a falamos “porque nos sae de dentro, dalá do fondo…”

A bo seguro, os/as votantes que levaron ao señor Feijóo ao Goberno da Xunta non están dacordo cos métodos que está a empregar o seu Executivo para poñer por diante do galego o español nunha carreira que non debe existir. Porque o galego xa pasou duras datas (así o deixa ver con dor Celso Emilio Ferreiro no poema Deitado Frente ó Mar), debe ser impulsado, tratado con agarimo, e non expurgado. Que, na Galicia da que tanto gozamos, o idioma pesa máis que as empanadas que tanto lle gusta repartir ao PP nas súas celebracións.

POEMA DE CELSO EMILIO FERREIRO, MOI APROPIADO PARA OS TEMPOS QUE CORREN

2009-06-24T11:33:00.000-07:00

DEITADO FRENTE AO MAR

Lingoa proletaria do meu pobo,

eu fáloa porque sí, porque me gosta,

porque me peta e quero e dame a gaña;

porque me sai de dentro, alá do fondo

dunha tristura aceda que me abranguea

o ver tantos patufos desleigados,

pequenos mequetrefes sin raíces

que ao pór a garabata xa nan saben

afirmarse no amor dos devanceiros,

falar a fala nai,

a fala dos abós que temos mortos,

e ser, co rostro erguido,

mariñeiros, labregos do lingoaxe,

remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta

e quero estar cos meus, coa xente miña,

perto dos homes bos que sofren longo

unha historia contada noutra lingoa.

Non falo pra os soberbios,

non falo pra os ruis e poderosos,

non falo pra os finchados,

non falo pra os valeiros,

non falo pra os estúpidos,

que falo pra os que agoantan rexamente

mentiras e inxusticias de cotío;

pra os que súan e choran

nun pranto cotidián de volvoretas,

de lume e vento sobre os ollos núos.

Eu non podo arredar as miñas verbas

de tódolos que sofren neste mundo.

E ti vives no mundo, terra miña,

berce da miña estirpe,

Galicia, dóce mágoa das Españas,

deitada frente ao mar, ise camiño...

ESTAMOS EN MARCHA

2009-04-27T12:19:00.000-07:00

Sen dúbida o socialismo galego ven de celebrar un congreso difícil. Despois de perder o Goberno da Xunta, de acusar unha lixeira perda de voto e de ver marchar tras as eleccións ao Secretario Xeral. Custounos asimilar a derrota electoral e aceptar a realidade. Por fin, esa porta quedou pechada. O venres e o sábado decidimos abrir outra, pasar páxina e mirar en clave de futuro.

Así, dedicámonos a facer balance e a ratificar a unión de todas as agrupacións. Constatamos que a militancia está unida e que continuará traballando para servir a Galicia e para que, dentro de catro anos, recuperemos a Xunta para enchela do noso espírito socialista.

Agora xa temos secretario xeral, Pachi Vázquez, quen precisamente, consolidouse como un importante amigo de Cuntis na súa andaina como conselleiro de Medio Ambiente. Foi elevado ao seu novo cargo por máis dun 90 por cento dos/as delegados/as no congreso, e estará acompañado á fronte do PSdeG-PSOE por unha Executiva da que foron renovados máis da metade dos cargos. Este proceso contou co aval do máximo responsable do Partido Socialista, José Luis Rodríguez Zapatero, e co de importantes figuras do noso partido, como José Blanco, Leire Pajín ou Elena Espinosa.

A nosa comarca acadou dous obxectivos. Formalizamos no congreso a nosa aposta polo alcalde de A Estrada, José Antonio Dono, para formar parte da Executiva. Ademais, contaremos co respaldo de Pablo García, veciño de Silleda, que se ocupará da Secretaría de Organización. Pablo conta cunha ampla experiencia en recursos humanos, de traballo en equipo e dun vasto coñecemento da nosa terra que lle permitirá defender os intereses xerais de Galicia, tendo moi en conta o rural galego. Dende aquí queremos enviarlle ánimos e poñémonos ao seu servizo para prestarlle toda a nosa colaboración.

O novo Secretario Xeral xa puxo sobre a mesa algúns dos obxectivos prioritarios. O seu mandato foi claro: pisar terreo, escoitar e resolver… Facer a vida máis fácil á xente que o necesita. Xa estamos en marcha…

¡¡¡Felicidades e sorte a Pachi e a todo o seu equipo!!!

Estamos de noraboa

2009-04-14T15:11:00.000-07:00

Un Goberno con novas ideas para combater a crise económica mundial que estamos a padecer. Din os/as analistas políticos nas tertulias radiofónicas, nos xornais e nas televisións que Zapatero quere construír un Executivo máis forte de cara ás eleccións europeas. Digo eu, pola miña banda, que estamos ante un Goberno de marcado carácter socialista, un gabinete co que o Presidente amosa o compromiso coa sociedade nuns tempos tan convulsos: a que escribe tamén é de tipo práctico: se algo se pode mellorar, mellórase.

Son cambios importantes para España. Pero tamén son cambios importantes para a muller. Eu non podo afastarme da miña condición de feminista e, cando me detiven a pensalo, dinme de conta de que o Executivo español está composto por nove mulleres e nove homes. Aínda que sexa unha frase redundante, non cabe máis que dicir equidade ó cen por cen, que é como dicir dúas veces equidade. Quédanos moito por andar en materia de igualdade, pero no socialismo hai unha aposta forte por ela, percíbese que é un compromiso do propio Zapatero.

Semellante foto de familia do Executivo era impensable uns anos atrás. Agora é natural. De feito, tan natural é que poucas persoas se deron de conta do importante da cuestión. Temos mulleres á fronte dalgúns dos ministerios máis potentes do Estado, unha realidade que da ó feminismo máis vida e máis forza. Estamos de noraboa.

Pero a noraboa é dobre. Dobre para os galegos e as galegas que temos a dous ministros e dúas ministras no Goberno: José Blanco, Francisco Caamaño, Elena Salgado e Elena Espinosa. Iso non é pouco. Se ben é certo que independentemente do seu lugar de nacemento deben velar polo benestar de todo o país, tamén confiamos en que prestarán especial atención a Galicia. No conxunto destaca a entrada de José Blanco en Fomento. O novo ministro coñece á perfección as necesidades da nosa terra despois de camiñar por case todos os seus rincóns.

En definitiva, o dito: estamos de noraboa.

Canta hipocrisía!!!

2009-03-22T14:55:00.000-07:00

Canta hipocrisía!!! E dinse discípulos dun Deus xusto!!! Eu considero que con esta campaña contra o aborto están cometendo unha tremenda inxustiza coas mulleres deste País, e espero que os representantes da Igrexa Católica teñan pouco poder de convición cunha campaña que está fóra de lugar polo seu contido e por malgastar cartos nun momento de crise como a que estamos a vivir.
Canta hipocrisía!!! Alguén se pode crer que os curas gardan o celibato? Con nada que miremos ao noso arredor descubriremos que moitos deles tiveron fillos/as, supoño que por despistes, porque seguriño que saben de preservativos e outros métodos anticonceptivos. A min paréceme estupendo que os curas disfruten da súa sexualidade, pero que se deixen de hipocrisías e de xulgar o que non lle corresponde. Que se apliquen aquilo que predican de Jesús “ el que estea libre de pecado que tire la primera piedra”.
Coa súa actitude deixan claro que a vida das mulleres non lles importa para nada, para eles son meros instrumentos para a procreación, mesmo si lle custa a vida.
O que debería facer a Igrexa Católica é mirar o nivel de pederastia que teñen na súas filas, iso si que é sangrante ¡¡¡que deixen ás mulleres ser donas das súas vida!!! Cómpre que unha institución como a Igrexa aprenda a adaptarse os novos tempos, sen manter condutas que tanto mal lle fixeron as mulleres no pasado.
Tamén lamento a hipocrisía na posición do Partido Popular con respecto ao tema!!! No PP non queren leis progresistas pero despois son os/as que primeiro fan uso delas. Exemplos temos para dar e tomar.
Señores representantes da Igrexa Católica, señores e señoras do Partido Popular, deixen de andar enganando e confundindo á xente deste País. O impulso de leis como a do divorcio, a de matrimonios homosexuais, a do aborto, etc, non quere dicir que vostedes teñan que facer uso delas. Son instrumentos que están para facilitarlle as cousas a quen as necesita.
A min tocoume ser heterosexual, levo felizmente casada 33 anos e nunca precisei abortar. Pero non por iso me considero mellor nin peor que outra muller que lle tocou outra opción ou situación diferente.
Aos meus 52 anos o de abortar xa non me vai a tocar, e o resto o que Deus queira. Porque eu creo nese Deus xusto, que non vexo representado nas persoas que están impulsando esta barbaridade de campaña en contra do aborto.
¡¡¡Que deixen ás mulleres ser donas das súas vida!!!

Un tempo para a reflexión

2009-03-16T10:15:00.000-07:00

Todos e todas dispoñemos de 24 horas para relexionar o noso voto, antes do día das eleccións. Neste caso, despois do resultado do día 1 de marzo, eu precisei 15 días para reflexionar sobre o que escribir nuha nota para o meu blog.

Como xa teño dito en notas anteriores, pronto fará dúas décadas dende que pertenzo ao PsdeG-PSOE. Un Partido serio e maduro, que xa ten pasado noutras ocasións por altos e baixos, e sempre sen perder as nosas siglas nin o nosos principios progresistas. Pero por moi afeita que esteas, son momentos moi duros, sobre todo pola sensación de non saber porque nos castigaron os galegos e as galegas nas urnas.

A miña reación despois do escrutinio foi de serenidade, seguramente porque non o cría ou non quería crer o resultado. Despois foi de sentimento de inxustiza do pobo galego con Emilio Pérez Touriño e co socialismo galego en xeral. Logo, a medida que ía reflexionando, ía atopando motivos e razóns para ese voto de castigo, finalmente fixen unha lista de cousas negativas e positivas desta legislatura.

Nas cousas positivas están todas as medidas progresistas impulsadas nestes catro anos, que fixeron que Galicia saira do vagón de cola de España. Pero tamén atopei cousas negativas, como non saber atallar a campaña marrullera do Partido Popular. Tamén botei en falta que o propio Presidente e algúns conselleiros e conselleiras non se achegaran máis á xente para escoitar os seus problemas. Aprendín que as crises se levan por diante aos presidentes. Lamentei, sobre todo, que Touriño non pegara un golpe na mesa cando o socio de Goberno fixo políticas que se semellaban máis ás do PP que as que se tiñan marcado no Pacto de Goberno.

Para mostra un botón: eu mesma pasei parte do verán do 2008 tratando de frear un xeito caciquil de actuar dos/as nacionalistas no proceso de constitución do novo grupo de desenvolvemento rural. Seguro que si lee esta nota alguén que formou parte, dende o ano 2000 en diante, do proceso de constitución do Grupo de Acción Local da ADR Ulla Umia, poderá entender porque fago esta dura acusación. Acusación que estou disposta a debater con quen queira e onde queira. Dito isto, quero engadir que teño a total confianza en que o Presidente do Grupo será quen de enderezar o barco e levalo a bo porto.

Claro que o problema non é só de quen fai senón de quen deixa facer. Ou sexa, que teremos que aprender dos erros e para a próxima ocasión que teñamos de gobernar conxuntamente ou en solitario. Agardo que sexa dentro de catro anos e que o fagamos coa mesma enerxía pero con máis acerto.

Quero expresar o meu recoñecemento a Touriño por ter asumido toda a responsabilidade tan só un día despois das eleccións, e tamén por ter levado o PsdeG dende a desfeita máis absoluta a ter 25 deputados/as no Parlamento de Galicia. E a toda a militancia socialista por estar sempre aguantando o timón para que o barco non se fose a pique en tempo de vendaval.

Longa vida ao SOCIALISMO GALEGO, ao que invito a sumarse a toda a xente progresista, a toda a xente de esquerdas de verdade deste País.

Nós somos demócratas. Outros/as non.

2009-02-09T15:35:00.000-08:00

De novo sorpréndenos o Partido Popular. Onte foi a número dous de Rajoy, María Dolores de Cospedal, que nos deixou a alucinados/as con esas declaracións sobre un suposto uso partidista do Ministerio do Interior e do poder xudicial por parte do PSOE. Esta xente semella rexerse pola máxima "minte que algo queda". Menos mal que non é certo, que a mentira non é a opción da maioría, e que a xente apostou pola seriedade e o traballo nas últimas eleccións xerais. É o mesmo que farán os galegos e as galegas o día 1 de marzo.
De Cospedal insulta ós e ás votantes coas súas declaracións, que sacan á luz un gran nerviosismo. O que lle está a acontecer ó partido no que milita non é, dende logo, para que estea tranquila. O que lle pasa a Rajoy e tamén a Feijóo, non é mala sorte, son cousas que non veñen dadas: están rodeados de equipos de escaso valor e, sobre todo, con poucas crenzas democráticas. É dubidoso, incluso o seu propio talante, porque permitir que unha das máis importantes pezas do PP salga dicindo semellantes barbaridades di ben pouco do presidente do partido.
O que podía facer María Dolores de Cospedal, se de verdade pensa que leva razón ó dicir que os socialistas manipulamos á xustiza, é presentar unha denuncia contra Baltasar Garzón argumentando que toma decisións inxustas a sabendas de que o son. Iso chámase prevaricar e é unha das máis graves acusacións que se lle poden facer a un xuíz. Pero seguramente non o fará: e mellor soltalo para que o recollan os medios de comunicación e marchar tan pancho para casa: tirar balóns fóra, vamos.
A separación de poderes é unha das bondades do Estado democrático. Dende o Partido Socialista, cremos nel. Dende o Partido Popular está claro que non.

Feijóo cómplice de Carrera?

2009-02-08T14:52:00.000-08:00

Pode que o Sr. Carrera teña moitos ingresos e que mire menos os cartos que o resto do mundo, pero resulta pouco crible que o cabeza de lista do PP por Ourense esquecera declarar o ingreso de 240.000 euros nunha das súas contas. Algunhas persoas queren esquivar as súas obrigas fiscais e lamentablemente, ás veces conségueno. Por iso, cando temos unha responsabilidade política, tócanos ser especialmente meticulosos/as e cumprir todas as obrigas que conleva vivir nun Estado dereito. Porque, a pouco que nos paremos a mirar, son os fondos do/as contribuíntes os que sosteñen ese Estado, que nos da acceso, entre outras servizos, a prestacións sanitarias e sociais.
Que confianza podemos ter en que elixe como fichaxes para dirixir a economía dos galegos a persoas que defraudan á facenda pública e levan os cartos para as Illas Caimán.
Núñez Feijoo coñecía os negocios do seu candidato número un por Ourense, ao igual que todo o seu entorno. Feijoo insulta á intelixencia da cidadanía de Ourense e de Galicia por dicir que non sabía o que estaba acontecendo.
O caso é que, con toda a que está caendo no Partido Popular, vén Núñez Feijóo a darnos exemplo, a contar que tomou inmediatamente unha decisión e que outros partidos deberían facer ó mesmo con algúns dos seus membros. E aproveita a ocasión para dicirnos que é preciso un proceso de rexeneración democrática, mesturando conceptos que non poden ser comparados e, en definitiva, facendo uso da mentira coma sempre. Esquece que o proceso de rexeneración democrática foi a nosa grande preocupación, a preocupación do presidente Touriño, durante catro anos, e que cumprimos o compromiso, deixando de lado as mañas caciquís do PP. Hoxe son pasado.
Aínda que xa nos teñen afeitos/as, non podemos evitar lamentar que o candidato do Partido Popular faga uso constante da demagoxia e engane ó pobo galego en cada un dos seus mitins, en cada unha das súas comparecencias. É, ese pobo galego, o terá en conta na festa da democracia

O CAMBIO

2009-01-28T16:08:00.000-08:00

Pronto chegará a hora de consolidar o cambio ou de elixir o cambio do cambio. O Partido Socialista preséntase as eleccións coa cabeza ben alta: fixemos os deberes e empezamos a transformar a nosa terra, asumindo a difícil tarefa que o pobo galego nos encomendou hai catro anos. A ilusión foi o camiño que seguimos durante todo este tempo, guiámonos pola necesidade de dar a nosa comunidade a oportunidade de contar cunha Administración transparente. E o conseguimos.

Digo que o conseguimos porque os cartos xa non se reparten seguindo as cores políticas, porque intentamos estar alí onde fixo falta, acadando o noso obxectivo en boa parte das ocasións. Intentamos achegarnos ó pobo tanto como puidemos, apostando por convertelo nunha parte activa de Galicia.

Quedan cousas por facer, a nosa terra ten moitos recursos que explotar e os galegos e as galegas merecen que nos esforcemos día a día. Por iso a revolución que iniciamos hai catro anos debe continuar. O PSdeG-PSOE está por conxugar o progreso e a tradición, por combater con medidas firmes as dificultades económicas (fomos a primeira comunidade autónoma en artellalas), por seguir loitando pola plena igualdade e, en definitiva, por conseguir unha Galicia máis xusta. O camiño é o do traballo para todos e todas, para Galicia, para Cuntis e para todos os nosos pobos. Comprometémonos a seguir loitando e a consolidar as bases da Galicia próspera que nos temos merecido.

Grazas compañeiros e compañeiras

2009-01-27T15:23:00.000-08:00

Non pode haber máis pracer para unha representante política que o de ver valorado o seu traballo. Débolle a miña inclusión na candidatura socialista ás eleccións autonómicas ós/ás dirixentes do partido, que de novo depositaron en min a súa confianza. Pero o meu agradecemento vai, sobre todo, para toda a militancia que, dende os seus municipios (algúns deles moi lonxanos ó meu, Cuntis) apostaron por min incluíndome nas propostas que logo enviaron ós responsables do PSdeG-PSOE. Por iso quero enviar a todos e todas un saúdo agarimoso: o apoio das bases, da militancia, ó traballo feito durante esta lexislatura é para min a recompensa máis importante.

Ese apoio merece que manteña o meu compromiso, que achegue o meu granciño de area para que Galicia continúe na senda que a poboación abriu hai catro anos, que traballe por e para a xente, que axude a comprender á cidadanía galega que o socialismo é o futuro da nosa terra e que, encabezados polo noso secretario xeral, Emilio Pérez Touriño, formamos un equipo que deixará a pel para manter o camiño do progreso.
Grazas, compañeiros e compañeiras

Cartón vermello e expulsión

2008-12-16T08:27:00.000-08:00

Agora é Nidia Arévalo a responsable do Concello de Mos. Nidia Arévalo e máis o Partido Popular, que semella estar valorando o rentable que pode ser ter o municipio baixo o seu mando. Tocáballe a Núñez Feijóo poñer sobre a mesa a dignidade, unha vez que quedou claro que Nidia Arévalo e os seus compañeiros descoñecen o significado do termo. A súa dignidade é a mesma que a do tránsfuga Gerardo Alonso, a quen lle foi usurpada a memoria: esqueceu que se presentou baixo unhas siglas históricas, as do PSOE, ás eleccións municipais. Primeiro socialista, despois independente e, por último e para a súa vergoña, mente pensante, xunto coa de Nidea Arévalo e coa da plana maior do PP, dunha operación vil para acadar un goberno de costas á democracia.
Arroupamos á nosa xente tanto como puidemos. Todos nos achegamos a Mos porque alí nos necesitaban. Todo o Partido Socialista reclamou a Nidia Arévalo e o seu equipo que puxera fin á operación e non executase as súas escuras intencións. Todos dixemos ó señor Núñez Feijóo que o PP está no pacto antitransfuguismo por estar, como quen está a durmir porque non hai cousa mellor que facer.
Nin que decir ten que non nos fixeron caso. Hai a quen non lle importa levantar o bastón da alcaldía cunha man e aplastar cun pé a moralidade.
Onde está entre tanto o señor Louzán? Conta a prensa que anda desaparecido, que non se lle ve na Deputación. Supoñemos que está baixo o manto de Núñez Feijóo, e que este lle mandou botar as contas da influencia da operación para que o PP gañe peso no contorno de Vigo. Andan os dous pensando nas eleccións autonómicas, Núñez Feijóo sobre todo… Seguro que foi por iso polo que o xefe do PP galego optou por agocharse en terras argentinas mentras os seus capataces pechaban, de novo, un asalto á democracia. Iso chámase coraxe.
No caso de Arévalo e compañía, non serve un expediente.
Cartón vermello e expulsión, que dirían os amantes do fútbol.

O Parlamento é a institución máis importante de Galicia (II)

2008-12-07T16:29:00.000-08:00

Teño atopado pola rúa a xente que me saúda e que me pregunta que tal van as cousas dende que cheguei á Xunta.

- “Pois pola Xunta van moi ben, pero eu traballo no Parlamento”, contestei unha vez con agarimo a unha veciña.

De nove a nove ou de dez a dez… Aquí non paramos un minuto. Participamos en comisións (teño unha media de oito ó mes) e asistimos ós plenos (catro polo xeral). Esa é, por dicilo dalgún xeito, a faciana máis coñecida do noso traballo. A oculta son as horas que pasamos preparando intervencións, tentando sacar adiante iniciativas de tema de interese xeral ou dos territorios que temos asignados, contactando con cargos da Xunta e, dende logo, traballando en equipo. Sempre é difícil traballar soa, pero aquí é imposible. Hai un labor constante de coordinación cos compañeiros e compañeiras e, por suposto, de aprendizaxe: a primeira vez que tiven que intervir nun pleno tremíanme as pernas. Pero pouco a pouco, como en calquera outro traballo, vaise collendo costume, sobre todo se tes a oportunidade de medrar un pouco en todos os sentidos ó carón de persoas de altísima talla política.

O meu coche ten miles de quilómetros e, nestes anos, teño visitado pobos nas catro provincias galegas. Actos de representación do grupo, asistencia a charlas ou mesas redondas, visitas ós compañeiros e compañeiras da zona Ulla Umia, Deza... Aproveito para confesar en público que, o outro día, puxéronme unha multa de tráfico por andar cun pouco de apuro pola estrada. Verdadeiramente, a vida de deputada é apuradiña… Pero tamén é moi agradecida: nada mellor que ser representante do teu pobo, da túa provincia...facer de interlocutora dos problemas da sociedade ante o Parlamento de Galicia.

O Parlamento é a institución máis importante de Galicia (l)

2008-11-24T02:59:00.000-08:00

Vai para catro anos. Foi tan de súpeto, que cando estaba entrando no Parlamento de Galicia pensaba: Que fago aquí? Que fai aquí unha muller dun concello pouco máis de 5000 habitantes e sen titulación universitaria? Pois nin máis nin menos, que representar a aquilo que me pedían os compañeiros alcaldes, secretarios xerais...da zona Ulla Umia, o coordinador provincial, Modesto Pose; e por suposto co visto bo do Secretario Xeral, Emilio Pérez Touriño
Do primeiro que me decatei cando cheguei ó Parlamento, foi do pouco que se coñecía a actividade lexislativa no noso País. Ós poucos días, estiven esperando a visita dunha amiga que non daba chegado… Viña dende outra cidade galega e, sen coñecer Santiago, tivo problemas para atopar O Hórreo, que é onde está o edificio do Parlamento de Galicia. Preguntando pola capital galega, mandárona ó Pazo de Raxoi (onde ten a súa sede a Presidencia da Xunta), ós edificios administrativos de San Caetano e, por pouco, chega a Monte Pío e atópase co noso presidente. Deu voltas e voltas para poder pisar o contorno da institución máis importante de Galicia. O Parlamento representa o noso pobo dentro dun sistema democrático que se rexe pola participación cidadá. Por iso nos últimos anos tense levado a cabo unha importante labor de difusión da súa función, máis alá dos debates plenarios. Hoxe conta cunha páxina web informativa e dinámica, que inclúe unha visita guiada que incluso permite seguir en directo as comisións parlamentarias.
É moi importante dar a coñecer a labor lexislativa. Temos escoitado moitas veces aquilo de ¡quen ben viven os/as políticos!. Nada máis lonxe da realidade, aquí trabállase arreo. Todos os días, móvense milleiros de papeis entre os deputados e deputadas dos distintos grupos políticos para que o Parlamento poida cumprir coas súas funcións. E somos nós, os deputados e deputadas, quen temos a obriga e a responsabilidade de que esas funcións cheguen a bo porto. Esa é a base desta entrada, tratar de achegar o meu traballo, o dos meus compañeiros e compañeiras á cidadanía. É unha lección que vén nos libros de texto… Pero tamén veñen as raíces cadradas e as esquecemos, non si?
Cando falamos de democracia, falamos do poder do pobo. O pobo está chamado a tomar decisións cada catro anos. O certo é que agora participamos máis que nunca, porque podemos decidir sobre Europa, sobre o Goberno do Estado, o da Comunidade Autónoma e o do Concello no que vivimos. Para algunhas persoas faise pesado. Para outras, é a festa da democracia. Tanta xente ten loitado por acadala…
Cando colles unha papeleta no colexio electoral, non decides quen será o presidente da Xunta nin quen se fará cargo de cada unha das consellerías. Non. Cando te decides por unha lista de persoas que foron designadas por un partido político, estás elixindo a os/as representantes do pobo, para ocupar os escanos da Cámara. De aí sae a composición do noso parlamento, as 75 persoas que, entre outras tarefas, asumimos a responsabilidade de nomear ó presidente da Xunta, na actualidade o socialista Emilio Pérez Touriño, ou aprobamos ou rexeitamos os orzamentos, aprobamos novas leis ou modificamos outras para adaptalas a nova realidade de Galicia...
É unha tarefa que nalgunhas ocasións abruma… Pero é unha gran honra que os compañeiros e compañeiras do partido depositen en ti a súa confianza para intentar (e neste caso conseguir) levar á institución máis importante de Galicia as ideas da esquerda, igualdade e progreso. E máis responsabilidade supón, se cabe, que a cidadanía poña a súa man por un grupo de persoas no que, para a túa ledicia, estás incluída. Por iso quero achegar á xente o traballo que fago cada día. Pero será nunha segunda parte, que teremos colgada moi pronto.

Violencia de Xénero = Violencia polo feito de ser muller

2008-11-11T02:40:00.000-08:00

Aquel testimonio era demoledor. Anos de abusos, lesións, golpes, inxurias e ameazas dun home que non tiña amosada a súa faciana terrorista mentres non casaron. Tanto doían as patadas nas costas como os “filla de puta, non vales para nada”, as puras violacións como as bágoas que lle escapaban ás fillas cando escoitaban á nai chorar ante un prato que nin tan sequera tiña gañas de comer. Unha das peores certezas é que ocorre cada día. Segue ocorrendo. Unha das mellores é que, como aquela muller, todos e todas podemos e debemos facer fronte para romper con tanto dor.
A violencia contra as mulleres xorde dunha discriminación de xénero secular amarrada a tódolos ámbitos da vida e en todas as profesións, ata naquelas nas que custa imaxinala... Afortunadamente, pasiño a pasiño vai perdendo o anonimato, a súa presenza vai rompendo as paredes dos despachos e empurrando moitas portas que, unha vez abertas, sacan á luz deporables comportamentos misóxinos que avergonzan á sociedade.
A todas esas vítimas que sofren agresións psíquicas, físicas, sexuais, sociais ou económicas; ós homes que se preocupan polos abusos ás mulleres, que algún hai; os cargos políticos e estudantes; e a sociedade en xeral, hai que dicirlle hoxe e agora que, dun tempo a esta parte, son moitas as forzas que converxen para achegarnos a igualdade, un dos principios do partido no que milito dende hai moitos anos.
O Galego é un goberno paritario: seis homes e seis mulleres están á fronte das nosas consellerías. Dos 17 ministerios do Goberno central, nove están dirixidos por mulleres. A esquerda impulsou leis que artellan medidas contundentes nunha clara aposta pola igualdade. Preocupouse pola importancia de coordinar esforzos para conseguir obxectivos claros. Aportou, en definitiva, unha nova forma de investir en igualdade que, no caso de Galicia, está a dar froitos antes de catro anos. Ás mulleres valen iso e máis, claro está. Pero o gran esforzo, implicación e organización que chegou da man do Goberno que preside Emilio Pérez Touriño xa ninguén o vai deter. Porque agora todos e todas sabemos que podemos gañar esta longa batalla.
Traballamos da man de profesionais, especialistas, investigadoras… Traballamos e valoramos enormemente o labor dun feminismo mil veces atacado e vilipendiado por quen o compara co machismo. Non nos confundamos, posto que o feminismo xorde ante o ataque coa fin de salvar: salvar ás mulleres da violencia e da morte, ós homes da miseria, da cadea, do suicidio (dos 62 presuntos asasinos do ano 2008, 16 intentaron e 11 consumaron o suicidio).
O pesadelo ocorre cada día. Pero tamén, cada día, hai moitas mulleres que deciden cambiar de vida e rachar co seu pasado. Porque debe de ter a oportunidade de facelo. E correspóndenos a todos e todas que lle chegue esa oportunidade.

Como non nos afecta a crise, nós facemos carteis

2008-11-01T15:36:00.000-07:00

Dixérono unha vez, creron que lles quedara bonito e veña, para adiante: “Adeus ó bipartito e grazas por nada”. Semella que o PP se empeña en trasladar á cidadanía ideas como as do señor Rajoy de falar de nenas imaxinarias que só existen na súa cabeza.
O da ocorrencia foi, desta volta, Núñez Feijóo. Pechou a súa intervención no debate do Estado da Autonomía cun chascarrillo que, de súpeto, está nos valos publicitarios de media Galicia.

O curioso é que está pero é coma se non quixera estar. Sen siglas, sen referencia algunha a quen é a entidade ou persoa responsable, enviando unha mensaxe de despedida ó Goberno Galego bastante antes das eleccións, anticipándose ó que dirá a cidadanía de aquí a uns meses. Pero a cidadanía galega sabe ler entre liñas, sabe quen está detrás destes carteis e quen tira cos cartos nun momento de crise coma este. A ningún anunciante se lle ocorrería vender un produto sen facer mención algunha a si mesmos: os 200 ou 300 euros que custan ó mes eses carteliños, supostamente anónimos, darían para varias cousas… Porque xa postos a pagar, o mellor é pagar por algo rendible...

Pero mentres os/as responsables destes anuncios perden o tempo e tiran os cartos o Goberno que Preside Emilio Pérez touriño traballa, día a día, para que os galegos e galegas poidamos contar con mellores servizos, mellores infraestruturas...

Aínda que sobren os cartos, o estilo é o sentido da responsabilidade e algo que non se pode comprar…

O río Umia é un emblema para os concellos que percorre

2008-10-31T17:58:00.000-07:00

Ten un valor moi especial para moitos/as de nós. O Umia é un emblema para os concellos que percorre, quizais porque fixo comarca antes de que representantes políticos, axentes sociais, cidadáns e demais tentaramos unir ós pobos e loitar por facer dos nosos municipios un equipo con grandes posibilidades de futuro. Todo ó redor dun espazo de riqueza, de remansiños de paz, das correntes, das playas fluviais, da fervenza de Segade…

Esta entrada ven precedida dunha búsqueda de “río Umia” en Google. Das vinte primeiras páxinas, unha ducia refírense a vertidos, contaminación, augas turbias e algas. Os anteriores Gobernos autonómicos intentaron nun milleiro de ocasións acabar co noso río; cando o Umia se deu conta, non atravesaba municipios, senón que o seu canle era atravesado por intereses políticos e empresariais.

Ninguén descoñece que a ferida de maior calado foi a construción do encoro da Baxe: poucas veces vimos tres pobos tan unidos loitando contra unha inxustiza que xa ten o seu espazo na historia. Todos/as sabiamos que a Xunta do Sr. Fraga non buscaba beneficiar á poboación coa presa. Garantir o abastecemento de auga foi unha escusa para dar cartos a unha empresa privada.

Nin o pobo, nin a xustiza, nin as Corporacións… Todos os esforzos para deter o proxecto foron en balde. Aquilo íase facer “porque si”. Xa executado, o Goberno de Fraga riuse na nosa cara enviando a tódalas casas –con cartos públicos– un vídeo con proxectos irrealizables, cheo de imaxes dixitais sen mais. Mentres o buzoneo funcionaba a maioría dos propietarios/as das terras afectadas sen cobrar. Foi o actual Goberno quen fixo xustiza coas persoas que loitaron a brazo partido, primeiro por salvar ó Umia do encoro da Baxe e despois por que pagaran as terras na súa xusta medida. Dende aquí o meu recoñecemento a Cuco e Samuel pola súa constancia e o seu bo facer.

No ano 2006 o Umia foi noticia nacional polo incendio da factoría química de Brenntag, que levou ó seu canle produtos contaminantes e altamente perigosos. Aquilo foi case como un Estado de excepción: outra vez o noso querido río nos noticieiros, outra vez ameazado de morte… A diferenza marcouna, sen embargo, a actuación rigorosa e urxente (pero tranquila), do conselleiro de Medio Ambiente. Alertado da situación, Pachi Vázquez apareceu como un raio en Caldas de Reis. Montou un gabinete de crise na Casa Consistorial, no que se decidiu desviar o canle do río coa instalación de tubos xigantes para salvar a zona afectada. Foron xornadas moi duras, nas que todos/as puidemos ver as diferenzas no xeito de gobernar: Primeiro, unha Xunta obsesionada por arruinar o río; despois, unha Xunta empeñada en sacalo cara diante fora como fora…

As algas tamén teñen o seu oco nesta historia, e as estrañas cores que tinguen as augas preocúpannos moito. Pero o Umia está agora baixo o control que non tivo durante anos. Moitas feridas do pasado non teñen cura. Mais o noso río ten futuro. A continuidade da súa historia depende de todos e de todas, de responsables políticos e dos veciños e veciñas, de pequenos e de maiores.

As miñas andainas políticas

2008-10-08T11:37:00.000-07:00

Bo día, visitante! Estás no blog de Carmen Cajide Hervés, deputada do PSdeG-PSOE no Parlamento de Galicia. Fuches dar á páxina dunha muller da aldea de Cardecide. Onde esta iso? Pois, nin máis nin menos, que na preciosa vila de Cuntis, un concello da provincia de Pontevedra. Recoméndoche encarecidamente que o visites: o calor do meu pobo está nas súas prazas, na súa xente, na súa historia… Ten calor incluso baixo terra, de onde veñen as augas termais que atraen a milleiros de visitantes para aliviar as súas doenzas.
Volvamos a min. A miña traxectoria na política non é nova. Empecei a interesarme polo mundo que me rodeaba e, cando me din de conta, tiña unha rosa (sen espiñas) na man e o puño pechado ó redor. Vai xa para dúas décadas que son militante. Militante socialista porque, o socialismo e os seus valores son a miña forma de ver a vida. De aí que asumira a Concellería de Servicios Sociais, á que adiquei todos os meus esforzos da man dos meus compañeiros e compañeiras, que durante tanto tempo foron moitos e unhas poucas. Foi moito tempo o que vivín de aquí para alá, poñendo un pouquiño de min no Concello, no Partido Socialista e, por suposto, no movemento asociativo, do que nunca me desvincularei, por ser o meu referente na actividade política.
O tecido asociativo é capaz de mover montañas. Deixando por un intre dun lado ó Parlamento un pobo faino a súa xente. Hai que traballar arreo e non é un labor moi agradecido. Nese senso é similar ás acusacións que cada día caen sobre os cargos políticos. Dende aquí o meu recoñecemento a todas esas persoas (que son a gran maioría) que están en política co profundo convencemento de que cos cartos do pobo non se xoga.
Falaba do asociacionismo. Loitar en grupo por mellorar o noso contorno é a nosa responsabilidade. O bo da democracia é que da liberdade para movernos, para pensar en conxunto, para dedicar un cachiño das nosas vidas o que é noso e o que deixaremos para quen veña atrás.
Se máis tempo tivera, máis tempo teríalle dedicado. Ó igual que os proxectos europeos, eses que rompen co habitual, que nos permiten xestionar cunha visión máis ampla os nosos recursos e facer propostas innovadoras á Administración. Podemos mellorar o contorno rural, ese patrimonio tan importante que temos na nosa terra. Por iso asumín, no seu momento, a coordinación da xerencia da Asociación de Desenvolvemento Rural Ulla-Umia, con sucesivos proxectos: Now, Equal, Leader+... Proxectos, que grazas a implicación e esforzo de moita xente, puidemos ir vendo como nacían e como pouco a pouco se van facendo realidade.
E de alí cheguei aquí. Chamáronme para ir nas listas do partido nun momento de cambio, nun momento no que Galicia pediu progreso e esquerda. E de pronto aí estábamos, con Emilio Pérez Touriño ó mando da Xunta de Galicia, vendo medrar a nosa terra e dándonos de conta de que nós tamén medramos cada día. Aquí trabállase sen descanso, dedicando horas ó labor parlamentario, tentando axudar no asociacionismo, coordinando a Agrupación do PSdeG-PSOE, da que, con moito orgullo, son secretaria xeral en Cuntis. Considero un privilexio este traballo e loito dende o profundo convencemento de que o Goberno que preside Touriño poñerá este País onde se merece.
Boa viaxe pola rede!!!